Udało się pokonać biurokratyczne zasadzki administracji algierskiej i 5 polskich rowerzystów otrzymało zezwolenia na przejechanie trasy, którą w grudniu zamierzali przejechac uczestnicy etapu 24 – finałowego. Tym samym Julia Marchlewicz, Leszek Fidelus, Kuba Gurdak, Leszek Pachulski oraz Norbert Skrzyński, przejadą około 850 km śladami Kazimierza Nowaka od miejscowości Ouargla, do stolicy kraju. Wraz z nimi, szlakiem Polaka przejedzie 5 Algierczyków z klubu rowerowego z Algieru!!

Bardzo serdecznie dziękujemy, za pomoc i zaangażowanie w sprawy uzyskiwania zezwoleń, Panu Hakimowi Harchi z Dam Tours, to dzięki jego umiejętnościom rozwąazywania wszelkich problemów, wracamy tak szybko, na niezrealizowane wcześniej, części sztafety.

Jeśli chciałbyś nam pomóc w przygotowaniach (na przygotowania mamy niecałe 2 tygodnie), skontaktuj się z nami drogą mailową: n.skrzynski(at)kamodus.pl lub julia.marchlewicz(at)gmail.com lub telefonicznie Julia Marchlewicz: 503 008 817.

Chętnie wyślemy do Ciebie kartkę z Algierii – obiecujemy, że będziemy pisać!

Trasę etapu zaplanowano następująco: Ouargla – Touggourt – El-Berd – El-Badj – Biskra – Chaiba – Bou Saada – Sidi Aissa – Bir Ghabalou – G. Tamesguida – Algier. Łącznie przejedziemy minimum 850 km. Będzie to wyglądało mniej więcej tak:

Zobacz trasę etapu 24bis (Algieria II) – Afryka Nowaka na większej mapie

Niestety, odmowa wydania wiz przez władze algierskie uniemożliwiła zorganizowanie finału w miejscu, w którym Nowak zakończył swoją pięcioletnią podróż przez Afrykę, czyli w Algierze.  Trzydziestu uczestników planowanego pierwotnie jako finałowy etapu jedzie do Tunezji. Trasa tego specjalnego etapu poprowadzi śladami pierwszej wyprawy Kazimierza Nowaka do Afryki. W 1927 r. Nowak podróżując, oczywiście rowerem, z Trypolisu do Algieru przejechał przez Tunezję. Afrykonowakowcy, pokonując szlak od granicy libijskiej do granicy algierskiej „zapętlą” trasę Sztafety oraz postarają się, chociaż symbolicznie, gdzieś na pustyni postawić stopę na algierskiej ziemi.

Etap finałowy, ostatni etap Sztafety śladami Kazimierza Nowaka, odbędzie się natomiast na trasie Marsylia – Paryż – Poznań –Boruszyn. Rozpocznie się w Sylwestra a zakończy 11.01.2012, w 115 rocznicę urodzin Nowaka i poprowadzi  trasą, którą wrócił on z Afryki do domu.  Odcinek z Marsylii do Paryża uczestnicy etapu przejadą na rowerach, a dalej pociągiem do Poznania. W Poznaniu na powracających podróżników będą czekali dotychczasowi uczestnicy i sympatycy projektu oraz fani Kazimierza Nowaka.

Wszyscy, na rowerach przejedziemy 60-kilometrowy odcinek z Poznania do Boruszyna i tam, w miejscu, z którego w 1931 r. wyruszył Kazimierz Nowak i z którego w 2009 r. wyruszyła nasza Sztafeta, zakończymy wielką przygodę. Będzie zimno, trudno i bardzo Nowakowo – godny finał dwuletniego gigantycznego wysiłku. Zapraszamy wszystkich twardzieli i czekamy bardzo na zgłoszenia!!!

Znam już urok polskiego śniegu – pisał u kresu swej podróży Kazimierz Nowak. Znamy i my. Kilkanaście osób z całej Polski pokonało dziś rowerami 60 km, z Boruszyna na dworzec kolejowy Poznań Główny.

Przez śnieg i wiatr.

Dość nietypowy start sztafetowej wyprawy przez Afrykę, prawda?

Ale to nie my wybraliśmy datę i miejsce. Uczynił to za nas Kazimierz Nowak, który 4 listopada 1931 roku stąd właśnie, z Boruszyna wyruszył w podróż do Afryki.

Za gościnę dziękujemy mieszkańcom Boruszyna, szczególnie zaś sołtysowi Romanowi Klewenhagenowi!

Łukasz Wierzbicki

„Uadi Tour” to pierwszy etap naszej Sztafety. Do Trypolisu polecieliśmy 5 listopada, czyli dokładnie w 78 rocznicę startu wyprawy Kazimierza Nowaka do Afryki. 

PEŁNA RELACJA Z ETAPU “UADI TOUR”

GALERIE ZDJĘĆ Z ETAPU

Czas: 5.11.2009 – 2.12.2009 (28 dni)

Trasa: Trypolis – Nalut – Gadames – Al Awaynat – Ghat
1650 km, w tym 650 km odcinka “specjalnego” przez pustynię (Gadames – Al Awaynat)

Uczestnicy:

Piotr Sudoł – lider, nawigator
Zbigniew Sas – camping, psycholog
Fadel Dahi – tłumacz, kucharz wyprawy
Dominik Szmajda – fotograf

Logistyka:

Transport lotniczy 3 uczestników i całego ekwipunku do Trypolisu:

- 4 rowery Brennabor z przyczepkami Extrawheel, 16 sakw rowerowych
- 2 namioty 2-osobowe Tatonka
- 8 bukłaków na wodę 10-litrowych
- kuchenka paliwowa, naczynia biwakowe- śpiwory
- zestaw batonów energetycznych Vitargo i porcje jedzenia liofilizowanego na odcinek pustynny
- netbook
- telefon satelitarny (nie korzystaliśmy z powodu awarii)

Wynajem samochodu towarzyszącemu wyprawie na całej trasie – wymóg formalny otrzymania wiz turystycznych.

Wykorzystanie samochodu:

- na odcinkach szosowych korzystaliśmy z auta w minimalnym stopniu (np. ładowanie sprzętu elektronicznego)
- na trasie terenowej Gadames – Al Awaynat przewóz zapasu wody i prowiantu
- na odcinku 60 km przez wydmy samochód wiózł całość ekwipunku poza rowerami, które pchaliśmy przez piasek przez 3 dni.

Motto: „Amman Imman” – Woda to życie

„Przerzutka z Sahary” nawiązuje do przebiegu naszej trasy – start w Al Awaynat, a koniec na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Pełną relację z naszego etapu znajdziesz tu.

Czas: 8.12.2009 – 8.01.2010

Trasa: Al Awaynat – Ubari – Murzuk – Timsah – Al Fogha – Zellah – Maradah – Ajdabiya – Bengazi – Cyrene – Derna – Tobruk – Soloum (Egipt)

Uczestnicy:

Anna Grebieniow – foto, opieka nad zwierzętami
Marcin Lajborek – kwatermistrz i kucharz
Kasper Piasecki – filmowiec
Fadel Dahi – tłumacz i kucharz
Hamid – kierowca
Dominik Szmajda – lider etapu, foto
Medina – psi towarzysz
Kazio – maskotka Sztafety

“Czterdzieści wieków plus dwa (kółka). Pamięci Sławka Kunca” to trzeci, egipski etap sztafety “Afryka Nowaka”.

.

Cycling in Memphis (forget Tennessee)

Rzeczy nie dzieją się przez przypadek
[Dżamal Abdel Naser]

.

>>> ZOBACZ I PRZECZYTAJ PEŁNĄ RELACJĘ Z EGIPSKIEGO ETAPU “AFRYKI NOWAKA”

.

.

Czas: 9.01.2010 – 8.02.2010 (31 dni)

Trasa: El Sollum (granica libijsko-egipska) – Aleksandria – Kair – Kantara – Kair – Memphis – Beni Suef – Minia – Asjut – El Balyana – Luksor – Asuan

Dystans: 2353 km

.

Uczestnicy:

Piotr TOMZA (lider etapu, logistyk, pisarz)

Na trasie został m.in. potrącony przez radiowóz, zderzył się (brzuchem) z nieświeżą baraniną na pietruszce, a także wcielił się w postać Stańczyka, gdy pojawiły się problemy z montażem tabliczki upamiętniającej K. Nowaka.

Magda KOWAL (fotograf, negocjator)

Niewzruszona obserwatorka, zawsze potrafiąca zachować dystans do tego, co dookoła. W trakcie wyprawy była wytrwała, wyrozumiała i nie opuszczało jej poczucie humoru. A podróżowała przecież z samymi „chłopami”.

Piotr ROMEJKO (teoretyk, praktyk, fotograf)

Geograf, rikszarz, żeglarz i rowerzysta (wcześniej przejechał m.in. dystans z Przemyśla do Kairu). Najmłodszy, a kto wie, czy nie najrozsądniejszy. Siła spokoju, opanowanie i wyczucie (np. do tego, gdzie założyć obóz). Kocha słodycze. Kocha.

Paweł PACHLA (fotograf, mechanik, cudotwórca)

Człowiek, który potrafi naprawić chyba wszystko, dzięki czemu nie musieliśmy się martwić, gdy ktoś złapał gumę, lub nie mógł dojść do porozumienia ze swoim rowerem. A do tego robi rewelacyjnie zdjęcia i nie boi się ognia.

Teofil MROCZEK (tłumacz, „nasz człowiek w Kairze”)

Polonista i poliglota. Mieszka w Kairze i świetnie mówi po arabsku (choć sam by tego nie przyznał). A to w Egipcie jest umiejętnością nie do przecenienia. Jego mieszkanie w kairskiej dzielnicy Dokki było naszą wyprawową bazą. Jechał z nami od El Sollum do Kairu.

Sebastian WOITSCH („wahad Alemanii”, dobry duch)

Pracujący w Egipcie Niemiec, który wcześniej przejechał rowerem Afrykę z północy na południe. Był z nami od Kairu do Luksoru. Znakomity towarzysz podróży, wesoły i życzliwy. Dla eskortującej nas w dolinie Nilu policji był „wahad Alemanii” (jednym Niemcem) wsród „arba Bulandi” (czwórki Polaków).

.

ŚLADAMI KAZIMIERZA NOWAKA PRZEZ EGIPT, CZYLI JAK TO WSZYSTKO WYGLĄDAŁO (W SKRÓCIE):

Wydawało się, że będzie łatwo. Bo w końcu co to takiego – Egipt? Bułka z masłem, Hurghada i Szarm. Ale my podróżowaliśmy inaczej: śladami Kazimierza Nowaka. A on wspomnień z Egiptu nie miał najlepszych. Łagodnie rzecz nazywając. Bo mówiąc dosadniej, przejazd przez Egipt był dla Nowaka chyba największym koszmarem w czasie całej jego afrykańskiej odysei. My na szczęście wspomnienia mamy lepsze. Bywało ciężko, ale jednak nie musieliśmy się bronić przed nikim za pomocą pompki do roweru.

Co nie znaczy, że nie mieliśmy przygód. Na przykład w Sidi Barrani nad Morzem Śródziemnym wracające ze szkoły dzieci potraktowały nasz przyjazd jako sensację tak wielką, że przez moment czuliśmy się jak gwiazdy filmowe otoczone tłumem rozhisteryzowanych fanów. Złudzenie trwało krótko. Dosłownie chwilę później musieliśmy się już salwować ucieczką przed lecącymi w naszą stronę kamieniami i butelkami.

Na szczęście tego typu sensacje nie przydarzały się nam codziennie. Owszem, jednego z nas potrącił jeszcze radiowóz, poza tym mieliśmy kilka pomniejszych wypadków, przedzieraliśmy się po zmroku przez autostradę do Aleksandrii (oczy dookoła głowy, w Północnej Afryce jazda z włączonymi światłami nie jest tak popularna jak w Polsce), wtopiliśmy się w pijany ze szczęścia tłum na ulicach Luksoru, kiedy Egipcjanie fetowali zwycięstwo nad Ghaną w finale Pucharu Narodów Afryki, ale ogólnie było bezpiecznie.

Przede wszystkim zaś było pięknie. Pogoda sprzyjała nam wyjątkowo – słońce nas grzało, lecz nie paliło, wiatr (podczas jazdy rowerem czynnik absolutnie kluczowy) wiał nam prawie cały czas w plecy, krajobrazy zaś nieustannie się zmieniały. Była więc i pustynia, i morze, i gęsto zaludniona delta Nilu, i szczelnie wypełniona polami uprawnymi dolina tej potężnej rzeki, i – wreszcie – potężne miasto (Kair).

Rowery, jak i cały sprzęt, którym dysponowaliśmy, spisały się znakomicie, zdrowie również zazwyczaj nie szwankowało, a gdy pojawiały się problemy, nadrabialiśmy ambicją. I chociaż nie stawialiśmy sobie żadnych sportowych celów, nie raz liczniki mierzące dzienny dystans wskazywały pod wieczór liczby trzycyfrowe (rekord to 200 km, jakie z Kairu do Kantary pokonali jednego dnia Piotr Romejko i Paweł Pachla).

Najważniejsze było jednak szukanie śladów Kazimierza Nowaka i godne upamiętnienie jego podróży sprzed prawie już 80 lat. Będąc w Egipcie zainstalowaliśmy dwie tabliczki upamiętniające niezwykły wyczyn polskiego podróżnika – obie w godnych i odpowiednich ku temu miejscach: w centrum Aleksandrii na budynku, w którym znajduje się biuro konsula honorowego RP w tym mieście, oraz w centrum Kairu, na ścianie willi mieszczącej polską ambasadę. Z montażu obu tabliczek udało nam się zrobić wydarzenia całkiem sporego kalibru – uczestniczyli w nich prominentni przedstawiciele egipskiej Polonii, pierwszą śrubę mocującą tabliczkę kairską wkręcił zaś sam Ambasador Rzeczypospolitej w Egipcie.

A co ze śladami? Dotarliśmy w wiele miejsc, które na trasie swojej egipskiej tułaczki odwiedził Nowak. W Kantarze, nad Kanałem Sueskim, robiliśmy sporo, by dać się zamknąć w tym samym areszcie (budynek jest ponad 100-letni, nie było więc wątpliwości, że to ten sam), w którym noc „na dołku” spędził w 1932 roku Nowak (w końcu nas stamtąd wyrzucili, działo się jednak całkiem sporo), w Kairze odnaleźliśmy gabinet polskiego lekarza, którego odwiedził Kazik, nagraliśmy też wywiad z pamiętającą go, 85-letnią dziś jego sąsiadką (Mme Leila), dotarliśmy wreszcie do mikrofilmów zawierających wydanie kairskiego dziennika „Al-Ahram” z sierpnia 1932 roku, w którym opublikowano zdjęcie Kazimierza Nowaka (z rowerem) i artykuł o jego wyprawie.

Szkoda, że wszystko to trwało tylko miesiąc. No ale taka już specyfika sztafety – pałeczkę trzeba było przekazać „Sudańczykom”.

.

GENEZA, CZYLI JAK DOSZŁO DO TEGO, ŻE ZNALEŹLIŚMY SIĘ W EGIPCIE:

W latach 1931-1936 samotny człowiek z Polski przemierzył Afrykę z północy na południe i z powrotem, przemieszczając się rowerem, pieszo, konno, na wielbłądzie i tratwą. Ponad 70 lat temu, bez wsparcia z zewnątrz. Jego bezprecedensowy wyczyn do dziś robi niesamowite wrażenie.
Postanowiliśmy ruszyć po jego śladach.

Pomysł pojawił się prawie trzy lata temu. Wystarczyło przeczytanie kilku pierwszych stron “Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd” i zabraliśmy się do pracy. W marcu 2008 roku przygotowany przez nas projekt wyprawy „Śladami Kazimierza Nowaka – Afryka 2009” spotkał się z uznaniem Kapituły Kolosów: podczas finału IX edycji Kolosów i X Ogólnopolskich Spotkań Podróżników, Żeglarzy i Alpinistów w Gdyni otrzymaliśmy Nagrodę im. Andrzeja Zawady, najbardziej prestiżowe w Polsce wyróżnienie dla młodych podróżników, przyznawaną co roku wraz z grantem fundowanym przez Prezydenta Gdyni.

W podróż planowaliśmy wyruszyć w styczniu 2009 roku. Prawie wszystko było już dopięte. Niestety, wyprawa „Śladami Kazimierza Nowaka – Afryka 2009” nie doszła do skutku.

Stało się tak z powodu splotu tragicznych i niesamowicie smutnych wydarzeń, które nastąpiły na kilka tygodni przed ustalona już datą wyjazdu.

9 grudnia 2008 roku w Krakowie zmarł tragicznie Sławek Kunc. Był jednym z pomysłodawców i głównych organizatorów wyprawy. Jego roli w całym przedsięwzięciu po prostu nie da się przecenić. Początkowo trudno nam było sobie wyobrazić, że mielibyśmy pojechać bez niego. Ale jeszcze trudniej, że moglibyśmy zrezygnować ze wszystkiego, co wspólnie planowaliśmy. Dlatego zdecydowaliśmy, że jednak spróbujemy dokończyć to, co razem zaczęliśmy i nie zarzucimy przygotowań do wyprawy.

Niestety, 8 stycznia 2009 roku wypadkowi samochodowemu na oblodzonej drodze z Częstochowy do Warszawy (jechał tam odebrać nasze wizy do Algierii) uległ Maciek Pilniewicz. Na szczęście wyszedł z tej kraksy żywy (choć nie bez szwanku). Całkowicie zniszczony został natomiast samochód – mitsubishi L300 – który miał być naszym środkiem transportu, i który od listopada przygotowywaliśmy do podróży na Przylądek Igielny.

W tych okolicznościach, zimą 2009 roku, podjęliśmy decyzję, by nasz wyjazd przełożyć.

Gdy w sierpniu 2009 roku zadzwonił Piotr Sudoł i zapytał, czy nie chcielibyśmy wziąć udziału w przedsięwzięciu “Afryka Nowaka”, pomyśleliśmy, że to nie najgorszy bodziec do reaktywowania naszej wyprawy i – w kontekście wszystkiego, co się wydarzyło – nadania jej nowego wymairu.

Zgodziliśmy się i pojechaliśmy. Zrobiliśmy to też ku pamięci Sławka Kunca.

Tym razem wszystko nam się udało.

[pt]

Z uwagi na niepewną (zdecydowanie trudniejszą niż za czasów Kazimierza Nowaka) sytuację geopolityczną w Sudanie i na pograniczu Kongo/Ugandy realizacja tej trasy przygotowana jest w dwóch wariantach!

Konsekwencją powyższego jest także dwumiesięczne zaangażowanie uczestników  (4 + 5 etap!)

CZYTAJ BIEŻĄCĄ RELACJĘ!

Trasa:

- Asuan – Wadi Halfa (prom) – Wadi Halfa – Atbara – Chartum (pociąg + rower) – Chartum – Kosti (rower) – Malakal (statek), z Malakal “wycieczka” na drugą stronę Nilu do misji w Lul, do Szilluków. – Malakal – Juba (statek). – Juba – Torit – Nimule – Uganda (rower)

Nowak jechał z Juba przez Yei do Aba we wschodnim Kongo. NIE zakładamy realizacji tej części trasy Nowaka, jeśli jest ktoś chętny pociągnięciem tego, to chętnie przekażemy “pałeczkę” w Jubie, jeśli nie to zamierzamy przebić się do Ugandy (ew. Kenii-Ugandy), ale NIE do Konga.

Czas: 1.02.2010. – ok 16.04.2010.

Dystans: ~3000 km Asuan – Wadi Halfa [350 km] – Atbara [550 km] – Chartum [300 km] – Malakal [950 km] – Juba [700 km] – Torit [130 km] – Uganda (przez Nimule) [~120 km]

Skład: Jakub Pająk (lider, relacje, media) Zbigniew Gałęza (foto, nawigator, mechanik) Piotr Strzeżysz (foto, negocjacje) Grzegorz Król

Trudności: – I w historii wybory w całym Sudanie i Sudanie Południowym (akurat w lutym 2010) – biurokracja i ograniczenia w poruszaniu się po kraju – uzbrojne milicje w Południowym Sudanie – zaminowanie znacznych połaci Południowego Sudanu – bandyci Konyego (LRA) na granicy Sudanu/Ugandy/Konga/RŚA – praktycznie ZERO turystyki w Południowym Sudanie od czasów Nowaka – horendalne ceny w Jubie

Etap trwa! Czytaj najnowsze relacje.

Czas – od 18 kwietnia 2010

Skład:

Lider etapu – Janusz Adamski (Szczecin)
Przemek Kruszyński – Wrocław
Kuba Gurdak – Wrocław

kontakt z liderem:
biuro@autodelta.com.pl
tel. 601711666, +243990423749

Główny cel etapu – wejście na Ruwenzori

Etap jest trudny i niebezpieczny ze względu na trwającą od wielu lat wojnę domową w Kongu i doniesień o epidemii ebola.

.

W zależności od aktualnej sytuacji, jaką zastaniemy na miejscu, rozważamy 3 warianty trasy:

1. Murchinson Falls – do Parku Ruwenzori – przekraczamy granicę z Kongo – Beni – Lubero – Rutshuru – Goma – przekraczamy granicę z Rwandą – Cyangugu (najbardziej prawdopodobna, choć niestety bardzo niebezpieczna).  Potwierdziłem, że w Goma na pewno czekają “same kłopoty”, a takich potencjalnych miejsc jest na trasie kilkanaście. No i te cholerne krętki blade…

2. Murchinson Falls – do Parku Ruwenzori  -  potem Park Królowej Elżbiety – przekraczamy granicę z Kongo – Rutshuru – przekraczamy granicę z Rwandą – Cyangugu

3. Murchinson Falls – do Parku Ruwenzori  -  potem Park Królowej Elżbiety – Kisoro – Gisenyi -Cyangugu (cała trasa Uganda, Rwanda)

Czas: od 16.05.2010 – 1.07.2010 (6 tygodni)

Uczestnicy:

Światosław Rojewski – lider etapu
Joanna Kardasińska
Radek Okieńczuk

kontakt do lidera: rspo@wp.pl

Trasa etapu KONGO SAFIRI

Kraje przejazdu: Rwanda,Burundi,Congo DRC, Zambia.

KIGALI (lądowanie)

Gisenyi  (Rwanda) – Ruhengeri – Kigali – Nyanza (poszukamy śladów spotkania KN z królem Rwandy) – Butare – Bujumbura (Burundi)

1. Uvira (Congo DRC)

2. Baraka

3. Kalembelembe

4. Tukutuku

5. Kalemie (kogijskie Albertwil)

wersja alternatywna:

z Bujumbury podążymy stroną Tazańską i drogą wodną (jez. Taganika), przedostaniemy się na stronę Kongo DRC omijając miejscowości 1-4.

Następnie dalej tak jak KN. Wersja alternatywna z uwagi na sytuację politycznę w Sud Kivu.

Rutuku – Mpala (lodzia do Moby) – Moba – Lusake DRC – Pweto – Lukonzolwa – Kilwa –Kasenga – Lubumbashi –Chingola (Zambia) – tutaj 25.06 przekazujemy etep ekipie Wojtka Wierzbickiego( tak sie umowilismy).

Do Polski powrót 04 lipca (via Lusaka-Addis-Londyn (samolot), do Polski autokarem.)

Cel: Najwierniejsze! odtworzenie trasy KN biegnącej przez dzisiejszą Rwandę, Burundi,Congo DRC, Zambia (przekazanie etapu)

Przewidywane trudności: górzysty teren, nieprzejezdne drogi lub ich brak, skorumpowani policjanci i urzędnicy, a co za tym idzie konieczność płacenia ciągłych łapówek! Sud Kivu- teren niestabilny politycznie. Z uwagi na topografie terenu mogą być problemy z łącznością.

Zambia

ETAP 8

W drodze do wodospadów Wiktorii
Zambia

Czas: 23.06.2010 – 24.07.2010

Uczestnicy:

Agnieszka Grudowska

Wojciech Wierzbicki (lider) – kontakt: stajnianaskarpie@gmail.com,  tel. 602211619

Tomasz Grześkowiak

Rafał Mazurkiewicz

_____________________________________

Miejscowości przez które prowadzi etap:

Chingola – przejęcie etapu od ekipy Kongo Safiri Światka Rojewskiego w dniu 25.06.2010

Kitwe – Ndola – Kapiri Mposhi – Mpunde – Kabwe – Kasisi – Lusaka – Kaufe – Monze – Choma – Zimba

Livingstone – przekazanie etapu ekipie zimbabwijskiej Piotra Strzeżysza w dniu 23.07.2010

Cały etap przebiega po terytorium Zambii.

Poza oczywistym celem przebycia trasy którą podróżował Kazimierz Nowak postaramy się odszukać i odwiedzić inne miejsca związane z pobytem i działaniem naszych rodaków  na terenie Zambii, zwłaszcza misje w których pracują polscy misjonarze i woluntariusze.

Jak przystało na „nowakologów”, będziemy stawiać  czoła wszelakim trudnościom, gotowi do przygody…

Patronat medyczny nad etapem:

• Share this on del.icio.us
• Share this on Facebook
• Tweet This!
• Add this to Wykop!
• Blog this on Blogger
• Share this on Linkedin

]]> http://afrykanowaka.pl/etapy/etap-7-zambia_1366.html/feed 2