Głosujmy na Afrykę Nowaka

Początek roku to czas podsumowań i plebiscytów. Będziemy obecni między innymi na Kolosach. Prezentacja Afryki Nowaka odbędzie się w sobotę 10.03 w bloku czasowym 16.30-19.00, a więc w najlepszym czasie. Dodatkowo na towarzyszącą Kolosom wystawę FotoGlob 2012 ( http://kolosy.pl/fotoglob ) jest zgłoszonych kilkanaście zdjęć wykonanych przez uczestników Sztafety .

Zapraszamy wszystkich do głosowania na zdjęcia Afryki Nowaka, poprośmy o to również znajomych. Po osiem najlepszych zdjęć z każdej kategorii utworzy wystawę w Gdyni na Kolosach. Mamy niepowtarzalną szansę, żeby naprawdę mocno zaistnieć.

Oczywiście pamiętajmy również o nagrodzie Travelera. Afryka Nowaka ma duże szanse na wygranie nagrody Travelera za podróż roku (http://www.national-geographic.pl/artykuly/pokaz/wez-udzial-w-plebiscycie-travelery-2011/ ). Teraz jesteśmy pierwsi i mamy 44,53 % głosów, ale nasza przewaga maleje.

Tutaj głosujemy SMS-owo. SMS o treści: TR.wybieram.A5 wysyłamy pod numer 71001 (więcej info).

Kategoria “Akcja”

Piaszczyści cykliści- Dominik Szmajda

Kategoria “Człowiek”:

U rzeźnika, Angola – Mirek Wlekły

Qvo vadis, Angola-Piotr Sudoł

Dzień dobry, Zimbabwe – Piotr Strzeżysz

Cztery razy uśmiech, RPA – Piotr Strzeżysz

Festiwal Sahary w Douz, Tunezja – Kamila Kielar

Spojrzenie 1, Czad – Kasia Falkowska

Spojrzenie 2, Czad – Kasia Falkowska

Spojrzenie 3, Czad– Kasia Falkowska

Spojrzenie 4, Czad– Kasia Falkowska

Uśmiech, Czad– Kasia Falkowska

Dziewczyna, Czad– Kasia Falkowska

Wczoraj, 30.01, na dworcu PKP w Szczecinie oficjalnie otworzyliśmy drugą z cyklu, sztafetową

zdjęcia Rafała Wierzbickiego /Afryka Nowaka:

[View with PicLens]

O wystawie Metro pisze tak:

“Przez 799 dni 117 osób przejechało Afrykę śladami polskiego podróżnika, który ponad 70 lat temu rowerem i pieszo przemierzył Czarny Ląd. Zdjęcia z wyprawy >Afryka Nowaka< ruszyły w podróż po Polsce”

Przedstawiamy terminarz “sztafetowej” wystawy zdjęć, nowego, wspólnego z Dworcem Polskim cyklu wystaw w ramach GALERII OPEN. W trakcie wystawy prezentowane będą wybrane zdjęcia Kazimierza Nowaka i uczestników sztafety Afryka Nowaka. Wystawa będzie podróżować po całej Polsce – sprawdź, czy zawita również do Twojego miasta. Odpowiedź na pytanie, gdzie będzie prezentowana jest prosta: wszystkie wystawy odbywają się na dworcach kolejowych.

Więcej o wernisażach i imprezach towarzyszących już wkrótce.

O wystawie Metro pisze tak:

“Przez 799 dni 117 osób przejechało Afrykę śladami polskiego podróżnika, który ponad 70 lat temu rowerem i pieszo przemierzył Czarny Ląd. Zdjęcia z wyprawy >Afryka Nowaka< ruszyły w podróż po Polsce”

Karol Ornarowicz użyczył głosu Kazimierzowi Nowakowi oraz poprowadził i zrealizował 3 audycje.

Dziękujemy Pani Joannie Gips za wsparcie finansowe dla łączenia się z uczestnikami przebywającymi w Afryce podczas audycji.

Zapraszamy do wysłuchania audycji >>TUTAJ<< (30 min).

(Aby obejrzeć w wyższej rozdzielczości kliknij prawym -> otwórz w nowym oknie / otwórz w nowej karcie, a następnie powiększ poprzez kliknięcie lewym przyciskiem myszy gdy pojawi się lupa ze znakiem “+”).

Norbert Skrzyński opowiada z Tunezji o trwającym tam etapie specjalnym.

Do tego garść informacji – w tym zaproszenie dla WSZYSTKICH na wielki finał w Poznaniu (chyba zapomniałem powiedzieć: na rowerach!).

Świąteczne życzenia z Afryki!

Audycji można odsłuchać klikając >>TUTAJ<<

Lotnisko to z Frankfurtem, oprócz nazwy, niewiele ma wspólnego, gdyż dzieli je od niego ok. 150 km. Przylecieliśmy wieczorem, zanim gotowy był raport uszkodzeń, których nasza tania linia lotnicza dopuściła się na Brennaborze, było już ciemno. Gdy opuściliśmy lotnisko, musieliśmy szybko przestawić się na nowe realia – topniejący śnieg na drodze i temperaturę plus trzy stopnie przy niemal stuprocentowej wilgotności powietrza. Wiemy wiemy, pewnie dla większości rowerzystów w Polsce to obecnie chleb powszedni, ale my dopiero co chodziliśmy po Marrakeszu w krótkich spodenkach wczesnym popołudniem szukając ożywczego cienia.

Tak czy owak cierpiąc z powodu długich zjazdów (sic!), na których zamarzaliśmy i ciesząc się podjazdami, na których odzyskiwaliśmy czucie w palcach (w tej sytuacji złapanie przez Magdę gumy na zjeździe było chwytem poniżej pasa) dotarliśmy do oddalonej o niecałe 30 km od lotniska miejscowości Kirn. I tu znaleźliśmy się w kropce, gdyż nasz promocyjny bilet kolejowy obowiązywał dopiero od następnego dnia. Przed zimnem schroniliśmy się w tureckiej pizzerii…

Od słowa do słowa, nie dość że zamiast za 112 euraków w hotelu to noc spędziliśmy za friko w niewykończonym domu właściciela restauracji, który z resztą okazał się nie Turkiem lecz Kurdem, to jeszcze dostaliśmy od naszych nowych sąsiadów, którzy okazali się być Ormianami, zaproszenie na herbatkę.

Herbatka okazała się być kolacją, na której oprócz herbaty podano także tradycyjne ormiańskie cienkie placki oraz ormiańskie słodycze – orzechy w takiej brązowej galarecie. Przy okazji lingwistycznie zostaliśmy przetestowani do granic naszych możliwości: po rozruszaniu naszego zardzewiałego niemieckiego w czasie rozmowy z Kurdem, przyszedł czas na dziurawy rosyjski, w którym rozmawialiśmy z Ormianami.

Następnego dnia w trakcie jednej z przesiadek (wymagał tego nasz promocyjny bilet) wylądowaliśmy w Wittenberdze. Przed katedrą, na której dzrzwiach Marcin Luter niegdyś przybił swoje słynne 95 tez rozpoczynając w ten sposób Reformację, odbywał się Weinachtsmarkt – tradycyjny niemiecki targ świąteczny, gdzie podaje się świąteczne dania i grzane wino. Centralny punkt placu zajmowała szopka z plastikową podobizną… wielbłąda.

\n[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Jak się okazało nasz Ueli nie wylądował ani w Algierii, ani w Maroku (tam wszakże znaleźliśmy osiołka) lecz jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności u naszych zachodnich sąsiadów.

Skoro już go wreszcie znależliśmy, ostatecznie zamykamy etap specjalny przez Maroko (i Niemcy i życzymy wszystkim, a w szczególności znajdującemu się w Tunezji drugiemu etapowi specjalnemu, Wesołych Świąt!

Po zaciętym boju na dworcu autobusowym o cenę biletu do Marrakeszu i transport naszych rowerów, naprawdę zmęczone zachłannością bileterów i bagażowych, nareszcie zajmujemy miejsca w autobusie. Opuszczamy urocze Ouarzazate. Jednogłośnie stwierdzamy, że jazda autobusem nie jest naszym ‘numerem jeden’ na liście ulubionych czynności rowerzysty. Z nostalgią i smutkiem spoglądamy na przepiękne widoki przesuwające się za szybą autobusu. To przecież Atlas Wysoki i przełęcz  Tizi-n-Tichka . Przepiękne, długie podjazdy i niesamowicie kręte zjazdy a w tle ośnieżone stoki. No cóż, nie można mieć wszystkiego. Będzie zatem okazja aby wrócić i przejechać ten odcinek w przyszłości;)

Do Marrakeszu dojeżdżamy wieczorem. Mimo późnej pory miasto tętni życiem. To ogromna odmiana po spokojnym i ospałym południu Maroka. Jednak trochę za tłumnie, za głośno i zdecydowanie za dużo pokus;) Na każdym kroku ‘patisserie’, czyli po naszemu cukiernia, z mnóstwem różnorakich ciast, ciasteczek , niezidentyfikowanych łakoci oraz pyszną kawą. Zaraz obok naleśniki, szaszłyki, tajiny, kuskuse oraz stragany ze świeżymi sokami z pomarańczy za jedyne 1,7 pln za mega szklaneJ No tak, po diecie z daktyli, chleba i oliwy oraz rowerowej wersji ‘made by us’ kuskusa (z cukrem, rodzynkami i orzechami) tak szeroki asortyment rarytasów potrafi zawrócić w głowie. I zawrócił;)

Magiczna atmosfera Marrakeszu urzeka nas. Szybko jednak opuszczamy najpopularniejszy i tłoczny plac w mieście (Jemaa el-Fna) i z przyjemnością snujemy się po wąskich uliczkach starego miasta czyli tutejszej mediny. Owoce, świecidełka, tkaniny, przyprawy, perfumy to wszystko można znaleźć na obszernym suku, gdzie zapachy i kolory mieszają się tworząc tajemniczy i orientalny klimat. Spacerując podglądamy codzienne życie mieszkańców miasta, zaglądamy do małych, poukrywanych w zakamarkach uliczek warsztacików,  popijamy słodką jak ulepek herbatę z miętą, zajadamy się pysznym Raib (słodki jogurt), śmiejemy z dzieciakami wybiegającymi ze szkoły. Jest ciepło, słonecznie… I pomyśleć, że za parę dni z odmrożonymi nosami znów będziemy przyodziewać puchowe kurtki i kozaki. No ale na szczęście mamy jeszcze parę dni i dlatego decydujemy się pojechać w stronę Atlantyku i zwiedzić piękną Essaourię.

Choć bardziej turystyczna niż Marrakesz, jest zdecydowanie mniejsza i spokojniejsza. Piękne stare miasto w niczym  nie przypomina marokańskich kasb i medin. Zaprojektowane przez francuskiego inżyniera Theodore Cornutowa bardziej przypomina europejskie starówki. Pikanterii i orientu dodaje panujący  tu arabski chaos;) Szerokie główne ulice, tysiące misternych mozaik okalających drzwi i okna, spasione i mruczące koty wylegujące się na ulicach i arabskich dywanach oraz wszechobecny błękit i biel to właśnie klimat tego miasteczka. Wieczorem obowiązkowo słodka herbatka, którą sączymy przy dźwiękach wydawanych przez lokalną kapelę. Jednak czy to już muzyka i śpiew czy niekontrolowane dźwięki i wrzaski tego do tej pory nie jesteśmy w stanie stwierdzićJ Ale jest miło.  Dodatkowo jest kupa śmiechu gdy słusznych gabarytów kucharz porywa Gosię do tańca. Wesoły grubasek przedstawia się nam jako ‘marokański Makłowicz’. Jak widać ‘nasi tu byli´J

Tego poranka nawoływaniom muezinów wtórują wrzaskliwe mewy. I taki duecik stawia nas na nogi skoro świt bo przecież trzeba ruszyć w powrotną drogę a tu jeszcze tyle do zobaczenia. Spacer po plaży, słodka, energetycznaJ kawka i ulubiony Raib, ostatni rzut oka na miasteczko i wsiadamy na nasze Brennabory. Kierunek Marrakesz skąd już niedługo mamy lot i gdzie będzie czekać na nas Piotr, który dzielnie przebija się przez wysokie góry. Choć piękna nadmorska trasa  nas nie rozpieszcza i serwuje duecik – rowerową klasykę – czyli pod górę z porywistym wiatrem w oczy, szczęśliwe, że znów na trasie, szybko pokonujemy kolejne kilometry.  A pośpiech wskazany bo w Marrakeszu przecież czeka na nas obiecana przez Piotrka imprezka przy jogurtach;) Vive la Marrakech!

Piotr: Nie mogliśmy opuścić Ouarzazate… Ja i dziewczyny, mimo że postanowiliśmy jechać dalej (wprawdzie innymi środkami transportu) wyraźnie mieliśmy problem z odlepieniem się od szyb, za którymi były przepyszne ciasteczka, soki bananowe, naleśniki i te wszystkie pyszności, których nam w ciągu ostatnich kilkunastu dni tak brakowało. Na dodatek poszła mi nie dętka, lecz opona – pan na stacji benzynowej koniecznie chciał to zrobić sam i przepompował. Na szczęście cały czas, jakby przeczuwając ten moment, wiozłem ze sobą oponę zapasową – wędruje ona na koło, a ja, już solo, opuszczam miasto.

Przed wieczorem zdążyłem jeszcze minąć wyglądające nieco kiczowato słynne studio filmowe, w którym kręcono m.in. Gladiatora. Skręcam w pustynię, upatruję sobie fajną przełęcz… gdy do niej docieram, okazuje się, że mam piękny widok na kopalnię manganu. Tak czy owak rozwijam karimatę, śpiwór i pod gwiaździstym do niemożliwości niebem zapadam w czujny sen.

Rano kilka szybkich ruchów, godz. 8:20 i już jestem w drodze! Zagłębiam się w dolinę za Ait-Benhadou i niestety zapominam pilnować, by na komórce był zasięg – w efekcie omija mnie rozmowa z Radiem Szczecin i ze Zbyszkiem Sasem. Cóż, na swoją obronę mam tylko tyle, że przede mną był olbrzymi, 2-dniowy podjazd na przełęcz Tizi-n-Tiszka (2260 m n.p.m.), a nie chciałem zawieść dziewczyn i spóźnić się do Marrakeszu, skoncentrowałem się więc na pedałowaniu.

Choć nie było łatwo! Nie dość, że dolina piękna, obfita w wodę, to tujesi mieszkańcy niezwykle pomysłowo ją wykorzystali, budując setki tarasów i kanałów nawadniających. Między palmami i kaktusami rosną tutaj złocone jesienią, tak przeze mnie ulubione z Beskidów, buki. Choć wciąż tutaj do orki używa się mułów, to wszystkie domostwa są zadbane, a praktycznie każda wioska może poszczycić się kasbą – fantazyjną, niemalże wyjętą z baśni tysiąca i jednej nocy twierdzą, wzniesioną z mieszaniny dostępnej tu czerwonej gleby oraz resztek z pól. Odnoszę wrażenie, jakbym trafił do Szangri-La i gdy już rozpływam się w tej sielance…

Drogę zastępuje mi trzech młokosów. Podjazd stromy, dobywam więc całych sił na najmiększym przełożeniu, a one biegną wzdłuż roweru niczym muchy krążące nad nie mogącą się bronić ofiarą i zaczynają szarpać za wszystko co się da. “Portable!” krzyczy jeden z nich, pokazując na telefon komórkowy zawieszony na mojej szyi z którego leci muzyka i zaraz na siebie – “dawaj komórkę!”. Łagodnie staram się przemówić im do rozsądku, ale gdy jeden z nich otwiera kieszeń plecaka i wyszarpuje z nich większość moich zapasów żywności: banana i ciasteczka, miarka się przebiera!

Ostre hamowanie. Odstawienie roweru na bok (czym niemalże niszczę ulepiony z gliny murek). I dalej, drę się na dzieciaki. A one nic, głupie miny stroją i uciekają z bananem. No nie, tego już za wiele. Rzuczam się w pogoń. One rzucają to, co udało im się wyszarpnąć i w nogi. Gonię je jakąś górską ścieżką przez wioskę, niestety za którymś zakrętem giną mi z pola widzenia. O rany, przecież zostawiłem cały swój dobytek przy drodze w wiosce! Wracam czym prędzej. Ufff, wszystko jest na miejscu. Przy rowere zebrało się już chyba pół wioski zaalarmowane moimi krzykami. Tłumaczę, że chcę porozmawiać z rodzicami tych dzieci, chcę im powiedzieć że tak dziecków wychowywać przecież nie można! Niestety nikt nie chce lub nie potrafi mi ich wskazać. Deliberują. W końcu Fatima, jedyna osoba mówiąca parę słów po angielsku, wychodzi przed gromadkę i zaprasza mnie na herbatę. Odruchowo odmawiam. Maroko to nie Syria, czy mało uczęszczane regiony Turcji lub Jordanii – zaproszenie odczytuję jako typową chęć zarobienia paru dirhamów na naiwnym turyście.

Moja odmowa wzbudziła wyraźnie zdziwienie w gromadce, a zaproszenie zostaje ponowione. Widzę, że chyba źle oceniłem sytuację i z wdzięcznością przyjmuję zaproszenie. Prowadzą mnie do niczym nie wyróżniającego się domu przy drodze. Gdy wprowadzam rower przez wąskie przejście nie mogę uwierzyć własnym oczom. Przede mną rozpościera się spora sala, poduszki leżą na dywanach… Zmieściłoby się tutaj spokojnie kilkadziesiąt osób. Fatima sadza mnie na samym środku i przynosi wymyślne naczynie do mycia rąk. Po chwili na niskim stoliku ląduje nie tylko herbata, ale także jajecznica, podpłomyki (jak zapewne pamiętacie z poprzedniej relacji, po zatruciu na pustyni nabrałem do nich wstrętu; te są jednak bardzo dobre i wcinam je aż mi się uszy trzęsą) i rybka. Po jakimś czasie pojawiają się również mężczyźni, którzy towarzyszą mi w posiłku.

Rozmawiamy. Fatima jak większość Marokańczyków mówi trzema językami: po berberyjsku, arabsku i franckusku. Do tego parę słów po angielsku. Jest prezesem tutejszej spółdzielni kobiet.

Przy drodze nie raz widziałem tutejsze kobiety ugianające się pod ciężarem niesionego na plecach opału. Czasami mam wrażenie, że w takich wioskach wszystko tylko dzięki ich pracowitości i zaradności trzyma się kupy, tym bardziej, że większość mężczyzn, nie licząc starców i dzieci, wyjechała.

Jadę dalej. Cały czas niezmiennie pod górę. W bardzo ubogo zaopoatrzonym sklepie kupuję uniwersalne pożywienie turysty: kus-kus (cena: 2 zł/kg). Krajobraz kosmiczny: góry tutaj są po prostu czerwone. Kopalnia soli. Zniszczona droga. Przełęcz. I nagle inny świat: ludzie mało przyjaźni – to okolice Teluet. Smród rozkładających się śmieci. Cmentarzysko plastikowych torebek. Teluet ma być lokalnym centrum turystyki. Wszyscy patrzą na mnie jak wygłodniałe wilki na tłustą owcę – jestem jedynym turystą w tej mieścienie! Uciekam czym prędzej. Po drodze dzieciaki coś krzyczą, ludzie jacyś nieprzyjaźni… Znajduję miejsce na namiot ukryte w małej dolince. Na szczęście tej nocy nikt mnie nie niepokoi. Tylko zimno dosyć – z mojego namiotu już wyraźnie widzę pobliskie płaty śniegu.

Poranek. Zimno jak cholera, ale trzeba wstawać. Zwijać namiot, śpiwór i w drogę. Zgrabiałymi rękami otwieram mleko kupione w Teluet – jest tak zimne, że w ogóle mnie to śniadanie nie krzepi.

Podjazd. Cały czas niezmiennie w górę. Jak zawieje od pobliskich ośnieżonych szczytów – przechodzą mnie dreszcze. Jak się wyjedzie na słońce i przestanie wiać – pot spływa mi po czole i po plecach. Nic dziwnego, że zaczyna mnie łapać przeziębienie.

Gdy dojeżdżam do skrzyżowania z “czerwoną” krajówką dostrzegam, że pedałuje po niej dwójka rowerzystów. Do skrzyżowania docieramy dokładnie w tym samym momencie. To Francuzi: Ian i Marie. Są w rocznej podróży rowerowej po Europie i okolicach. Razem już docieramy do – jak się okazuje – bliskiej już przełęczy i tak oto magicznym sposobem znowu jest nas trójka!

Ian i Marie są zaprzeczeniem stereotypów krążących o turystach z Zachodu – ich oszczędność zawstydza nawet mnie. Kupujemy składniki na tagine (tażin – danie berberyjskie), którą później zrobimy na naszym biwaku pod drzewem figowym, pierwszy i ostatni raz tuż przy prawdziwej, płynącej rzece. Wieczorem Ian wyciąga akordeon, ja gitarę, rozpalamy ognisko – mimo że jesteśmy dużo niżej, na jakichś 1200 m n.p.m., to jesteśmy po północnej stronie Atlasu i jest bardzo zimno.

Rano zeskrobujemy lód z namiotów. Zjazd, który rozpoczął się na Tich’ce trwa w najlepsze (z wyjątkiem jednego większego, 400-metrowego podjazdu). Do tego wiatr w plecy. Praktycznie nie trzeba pedałować – wystarczy tylko trochę przyhamować na ostrzejszym górskim wirażu. Kilometry “jadą się same” a kamienie wzdłuż drogi w ekspresowym tempie odliczają odległość do Marrakeszu: “71″, “60″, “40″, “26″, “16″, “9″, “4″, “3″, “2″… Nagle, bez żadnego ostrzeżenia, zaczyna się miasto. Zgiełk, nieład, chaos. Droga wprowadza nas prosto do Medyny. Wąskie uliczki pozastawiane są towarem, tłum jest tak gęsty że niedługo rezygnujemy z jechania i prowadząc rowery dajemy się nieść ludzkiej fali, która wyrzuca nas na Dżamaa-el-Efna – magicznym placu pełnym sprzedawców soków, kanapek, kuglarzy, żebraków…

[View with PicLens]

Niebawem pojawiają się Dziewczyny i w ten sposób nasza wyprawa – Etap Specjalny przez Maroko – dobiega końca.

Dziękujemy wszystkim, którzy śledzili nasze przygody i nas wspierali. Dziękujemy osobom, które postanowiły wesprzeć nas wykupując specjalne pocztówki a także naszym sponsorom: Ekos, Kan-Bud, Pluszzz, Med-Aid, Tupperware.

Dziękujemy Radiu Szczecin i Radiu Wnet za możliwość opowiedzenia tego wszystkiego na ich antenach.

Dziękujemy Stowarzyszeniu “Afryka Nowaka” i wszystkim osobom wspierających Sztafetę za pomoc.
Magda, Gosia, Piotr

Celu, którym nie było dokładnie to małe miasteczko, ale po prostu cywilizacja.

Nasze zapasy wody i żywności znajdowały się na wyczerpaniu, to samo można powiedzieć o siłach. A to zaledwie 4 dni na pustyni!

Tagounite, jak chyba każde marokańskie miasteczko, otoczone jest stertami śmieci. Centrum miasteczka to zakurzona droga z Zagory do M’hamid: gdy przejedzie konwój samochodów terenowych, przez jakiś czas trudno dojrzeć drugą stronę ulicy. Są tu trzy hoteliki, drogie tagine i sporo sklepów i serwisów rowerowych, dzięki którym naprawiamy bagażnik Magdy i przerzutkę Piotrka.

Wreszcie na wyciągnięcie ręki mamy takie rarytasy jak chleb, oliwki, pomidory, miód (chociaż sztuczny). Najadamy się do syta a nawet bardziej – błąd!

Choć następnego dnia sprawnie docieramy do Zagory, po drodze podziwiając piękne przełęcze, ostatnie skrawki ergu, most nad rzeką – tak, pierwszą przez nas spotkaną w Maroku płynącą, niewyschniętą rzeką, odwiedzając trwający tydzień raz do roku targ w Amazraou, to jednak wieczorem zaczynają się Piotrka problemy z brzuchem.

Tak, to już drugi raz, gdyż ostatniego dnia na pustyni nie było dobrze. Piotrek prawdopodobnie pił za mało wody, czym naruszył równowagę swojego organizmu. Opychanie się do oporu po bardzo skromnych, pustynnych racjach żywnościowych w sytuacji, gdy organizm nie wrócił jeszcze do równowagi spowodowało, że żołądek postanowił zastrajkować.

W Zagorze czekała już na nas Gosia, która wybrała bardziej lajtowy wariant trasy z Foum-Zguid.

Następnego dnia strajk żołądka Piotrka trwał w najlepsze, zmuszeni byliśmy zostać w Zagorze. Dziewczyny wsiadły na Brennabory i zwiedziły okoliczne gaje palmowe słynące z najlepszych w Maroku daktyli, a Piotrek czas dzielił między nasz kempingowy pokoik i naszą kempingową toaletę.

“Zawsze śmiałem się z Marokańczyków siędzących w kawiarenkach przy drodze i popijających jogurciki. Ot, choćby Hassan, szef wioski Aguard wieczory spędzał wraz z innymi szanowanymi mężczyznami przy herbacie i… małym jogurciku pewnej europejskiej firmy. Uwarzałem, że taka opcja nie wchodzi w grę w przypadku prawdziwych rowerzystów – ci powinni jeść co popadnie, a najlepiej lokalne podpłomyki ze wszystkim, co można znaleźć w przydrożnych stoiskach. Mój żołądek wytłumaczył mi, że się myliłem. Paradoksalnie kilka następnych dni spędziłem powoli rozkręcając się na rowerze i często zatrzymując się nie tylko w przydrożnych krzaczkach, ale i w przydrożnych kawiarenkach na… jogurcika i banana” – zeznaje Piotrek.

Trasa z Zagory do Agdezu przepiękną doliną rzeki Draa zajęła nam 2 dni. Jakaż to odmiana po pustyni. Ile tu życia: zielone gaje palmowe, (na prawdę) płynąca rzeka Draa, ptaki, ludzie! Choć trzeba przyznać, że troszkę trudno się z tym wszystkim na powrót oswoich po pustyni i czasem, nie wiedzieć czemu, tęskimi do tej bezkresnej i bezludnej przestrzeni pozbawionej niemalże całkowicie punktów odniesienia.

Ot choćby: noc, jedziemy przez pustynię przy świetle księżyca.
- Magda, już mi się nie chce, rozbijmy się.
- Dobrze, ale gdzie?
Patrzymy: w lewo – nic, w prawo – nic, do przodu – nic, do tyłu – nic.
- Hmmmm, to może po prostu tutaj, gdzie się zatrzymaliśy?

No ale wracamy do pięknej doliny rzeki Draa, obramowanej wysokimi ścianami surowej, wosokiej na kilkaset metrów skały, jakże kontrastującymi z zielenią, która wypełnia dolinę. Co jakiś czas natrafiamy na ksary – ufortyfikowane wioski i kasby – tutejsze twierdze. Wszystko zbudowane jest z gliny wymieszanej ze słomą. Łatwość i szybkość budowania z tego materiały sprawiły, że budowle są okazałe i bogate w detale. Z drugiej strony słaba odporność sprawia, że wiele z nich szybko zamienia się w na wpół rozpłukane, niezwykle romantycznie wyglądające ruiny.

W niektórych kasbah i ksarah wciąż żyją ludzie, niektóre są zagospodarowane turystycznie, ale te co miały mniej szczęścia, czyli więkoszść z nich, popada w ruinę i pewnie za kilkadziesiąt lat nie zostanie po nich nic, oprócz sterty gliny.

Na nowo poznajemy ciemne strony cywilizacji – Tamezmoute próbują nas naciąć w małej restauracyjce. Ogólnie to ospałe miasteczko pełne oszustów (nawet mały gnojek w sklepie próbował oszukać Magdę) omijajcie z daleka!

Innym ciekawym zjawiskiem są dzieciaki. Pozdrawiają nas i krzyczą Hello! Fajnie, odkrzykuję im to samo. Ale zaraz… to nie hello… to STILO! Daj mi długopis. W repertuarze jest też “un dirham” i bon-bon. Magda odrzykuje: no stilo, no bon-bon, no bank.

W Agdz, za sprawą Gosi która była już tu wcześniej, trafiamy do niezwykle sympatycznego butiku (sklep z pamiątkami dla turystów), jednak nie po to, by robić zakupy, lecz by… spać. Wieczór mija nam przy bębnie, gitarze i berberyjskich śpiewach wraz z pracującym tu Abrahimem a noc spędzamy na grubej warstwie rozłożonych na podłodze dywanów.

Następny dzień to przeprawa do Ouarzazate (Łar-zazat). Droga pnie się coraz wyżej i wyżej a skały, przez które przebija się, przybierają fantastyczne formy – od formacji “tortowych” po spękane, ciosowe ściany kanionów – i kolory – od ciemnego fioletu przez czerwień po jasny żółty i zielony. Nagle na jednej przełęczy widzimy skały białe… Nie, to nie skały, to śnieg! Widzimy najwyższe pasmo gór w Maroku – Atlas Wysoki.

Następuje ciekawe zjawisko: po kilku godzinach podjazdu ciężko już stwierdzić, czy droga idzie do dołu czy do góry. Jakby do góry, ale pedałuje się dziwnie lekko. Innym razem niby do dołu, a ciężko. Ki diabeł? Nie wiadomo, w każdym razie już po zmroku docieramy do Ouarzazate, skąd dzisiaj ślemy niniejszą relację.

Tytułem informacji dla najbliższych nasze plany na najbliższe dni: Dziewczyny jadą do Marrakeszu szybciej (pewnie autobusem niestety przyjdzie nam jechać) by zdążyć zwiedzić jeszcze Fez lub Essaouira, a Piotrek dalej na rowerze do Marrakeszu pobić swój rekord wysokości. Spotkamy się 15-go w tym mieście, a 17-go mamy lot do Niemiec. 18-go insza-Allach powinniśmy być w Polsce.